درد دل هاي شيرين
هم دعـــــــا كن گــــــــــرۀ تازه نيفزايد عشق
قايقي در طلب موج به دريــــــــــــــا پيوست
بايد از مـــــــرگ نترسيد ، اگـــــــر بايد عشق
عاقبــــــت راز دلـــــــم را به لبانش گفتـــــــم
شايد اين بوسه به نفرت برسد ، شايد عشق
شمع روشن شد و پروانه در آتش گل كــــــرد
مي توان سوخت اگــــر امر بفرمايـــــد عشق
پيلـــــــۀ رنج مـــــــن ابريشم پيـــــــراهن شد
شمع حق داشت به پروانه نمي آيد عشق ! فاضل نظري
آوازي كه در آن ،
صداي پَر ِ فرشتگان
با حنجرۀ بي تاب چكاوك مي آميزد .
هر روز در دامنه هاي بلند ِ وجودم
پرواز مي كنم
و تا قلۀ هستي ِ خويش بالا مي روم .
من گم شده ام در خويش .
ديوار هاي خانۀ من كجاست؟؟؟
نمي توان به نام خدا شكنجه داد ،
نمي توان به نام خدا كُشت ،
به نام خدا فقط مي توان عشق ورزيد ،
خداوند فقط زبان ِ عشق را مي فهمد .
-نيست در آينه آن عاشق سابق با من-
سهم ِ پيمانه ي ِ ديوانه و فرزانه يكي ست
بگذر از مسيله ي ِ عاقل و عاشق با من
دشمنان تشنه ي ِ خون ِ من و من تشنه ي ِ مرگ
زهر شيرين ِ من ! اي يار منافق با من !
تا كنون هيچ نسيمي نوزيده ست به لطف
بعد از اين هم نوزد باد موافق با من
باش تا با نظر ِ بخت مطابق باشم
گر چه يك عمر نبوده ست مطابق با من
چون مست شدم جام ِ جفا را سر داد
پر آب دو ديده و پر از آتش دل
خاك ِ ره او شدم به بادم بر داد !!!
روبه صفتان زشت خو را نكشند
گر عاشق صادقي زكشتن مگريز
مردار بود هر آنكه او را نكشند
خاقاني
و شولاي ِ سبزش را به روي ِ دلم كشيد .
دلم بيدار شد ،
جوانه زد ،
شكوفه داد
و خنديد .
بي آن كه حدس زده باشم ،
ديوار هاي ِ دلم فرو ريخت و من
مبتلا شدم به عشق ،
مبتلا شدم به همه چيز ، همه كس .
در كارگاه ِ دل خويش بند مي زنم .
من به دل خويش نظر كرده ام
و وحدت همه چيز و همه كس را
در آيينه ي ِ بي زنگار ِِِِ ِ دلم ديده ام .
من اكنون او را
در همه ي ِ جامه هاي مبدّل اش ،
مي شناسم
و مي دانم كه اوست
كه چشمان مرا براي نگريستن به خود
قرض گرفته است .
او با چشمان من به خويش مي نگرد .
او عاشق خويش است ،
من بهانه ام .
